Een klein beetje ziek


Op de vraag hoe zijn dag er uit ziet antwoordt Nizam Borhani (42 jaar) dat hij op tijd naar bed gaat, om 10 uur. “Soms in het weekend 11. Ik sta om half 7 op, ontbijten, aankleden en moet om 8 uur op het werk zijn. Tot half 5. Nizam heeft een vast contract bij Breed en werkt daar 32 uur per week.

Stichting Stan

16 jaar geleden kwam hij vanuit Afghanistan naar Nederland. Eerst was hij 8 jaar in Limburg en nu is hij sinds 8 jaar in Nijmegen. Vanuit de Wmo krijgt hij ondersteuning van Stichting Stan. Ik heb geen problemen. Meneer Mahmood is al 8 jaar bij mij. Stichting Stan is aan mijn zijde. De dames hier, helpen mij erg goed. Ik ben zeer blij.”

Een klein beetje ziek

“Ik heb wat problemen gehad met mijn papieren. Ik ben een beetje ziek, ik heb suikerziekte. Ik moet soms naar de huisarts, of naar het ziekenhuis. Stichting Stan gaat met me mee. Mijn Nederlands is nog niet zo goed, en zij gaan met mijn mee als tolk. Ik ben daarom erg bij met Stichting Stan, zij zijn een echte helpende hand voor mij. Ik heb geen diploma, en meneer Mahmood de directeur heeft direct alles voor mij geregeld. Mijn procedures, voor mijn huis, voor mijn ziekte. Dit is mijn tweede thuis. Ik kom hier heel graag. Iedere dag! Mijn leven is heel goed. Ik ben een klein beetje ziek, maar dat komt goed.”

Leven met suikerziekte

“Ik moet iedere ochtend om 8 uur spuiten. Daarnaast 3 medicijnen, om 11 uur ‘s ochtends, 6 uur ‘s avonds, en om 11 uur ‘s avonds. Sinds twee jaar is mijn suiker goed. Ik heb geen pijn meer aan mijn borst of hart. Twee jaar geleden had ik erg veel pijn aan mijn hart. Ik liep de trap op en ik kon niet meer. Ik kwam bij Stichting Stan, en zij hebben mij geholpen. Ze gingen met me mee naar de huisarts, en ik begreep mijn ziekte beter. De begeleiders hier hebben hele goede zorg voor me geleverd. Ik snap nu dat ik op mijn voeding moet letten, wat ik wel en niet moet eten, ze gaan met me mee naar de supermarkt en laten me zien wat ik moet halen. Op het werk merk ik ook veel van mijn ziekte. Ik moet vaker pauze houden en moet goed eten. Als ik merk dat ik pijn krijg, dan mag ik even lopen. Bij Breed is iedereen ziek, iedereen heeft problemen. Dus daar houden ze rekening mee. Dat is erg fijn.”

Netwerk

“Stichting Stan is het allerbelangrijkste voor mij. Ik kwam in Nijmegen, en zij waren mijn vangnet. Als meneer Mahmood of meer Abasin hier niet is, kan ik bij de andere dames terecht. Ik heb geen vrienden bij Breed. Ik vind m’n collega’s aardig en groet ze goedemorgen. Maar verder niet. In die 8 jaar alleen goed contact met meneer Mahmood, en meneer Abasin.”

Toekomst

“Mijn toekomstvisie vind ik lastig. Ik ben erg blij, heb een vast contract bij Breed. Ik ben 42 jaar. Als ik nog 24 jaar bij Breed werk, kan ik met pensioen gaan. Ik heb geen diploma’s en kan denk ik op mijn leeftijd niet meer studeren. Ik heb ook geen aspiraties verder om andere dingen te doen.”

Dus nu doe ik niks

“Ik heb geen familie hier. Mijn ouders zijn overleden. Ik heb nog wel een zus en een broertje, die zijn getrouwd. Ik kan geen diploma krijgen en naar school gaan daarvoor, ik heb geen geld. Daarnaast zal het moeilijk zijn voor mij om naar school te gaan, ik werk fulltime en mijn Nederlands is niet goed. Ik begrijp het niet goed. Waar ik vandaan kom, Afghanistan is er veel oorlog geweest. Ik ben jong, leef nu, hier, stabiliteit is fijn. Ik heb geen zorgen, maar ik zou wel graag willen trouwen, gewoon voor het geluk. Ik zoek wel een goede dame. Ik zoek een goede vrouw, samenwonen, trouwen. Misschien een kindje maken. Dat zou ik wel graag willen en denk er veel over na, maar het komt wel. Het is iets wat ik niet kan afdwingen. Ik doe niet echt mijn best om iemand te ontmoeten. Ik zou vaker naar buiten kunnen gaan. Ik ga niet vaak naar feestjes of restaurants. Dat wil ik juist met mijn vrouw doen. Dus nu doe ik niks. Ik heb alleen Stichting Stan.”

Huisarts, apotheek, ziekenhuis

“Als mijn suikerziekte niet goed gaat, helpt Stichting Stan mij. Mijn moeder had ook suikerziekte, ze is er aan overleden. De ziekte gaat nooit weg. Soms is het goed, soms niet. Als het niet goed gaat, kom ik hier. Ik moet naar de huisarts, apotheek, ziekenhuis. Nog meer papieren, dan kom ik hier. Dan helpen ze mij.”

Opletten wat ik eet

“Ik moet goed opletten op wat ik eet: veel boodschappen doe ik met Stichting Stan in Duitsland. Ik wil wel lekker eten, maar moet goed eten, dus we lopen alle schappen langs en hij vertelt me. Ik moet zoveel aardappel eten, zoveel fruit eten, zoveel vezels en zoveel groente. Twee, drie jaar geleden at ik veel meer. Soms wel 5 bananen per dag. Nu weet ik dat ik dat niet moet doen. Ze hebben mij geleerd om gebalanceerd te eten. 1 banaan, 1 appel. Als mijn suiker laag is, moet ik spuiten, het moet tussen 6–7 zijn, iedere dag. Dan prik ik en kijk ik. Soms is mijn suiker laag, 5, dan ga ik naar Mahmood en dan vraag ik wat ik moet doen. Ik moet gelijk koffie met suiker drinken en wat eten. Dan voel ik me gelijk goed. Nu begrijp ik alles. Als ik tril, moet ik gelijk bloed prikken en meten, en dan weet ik dat ik even koffie met suiker moet drinken.”

Zij zijn mijn familie

“Meneer Mahmood begrijpt mijn ziekte heel goed, wat ik moet eten en wat ik moet maken. Ze zijn specialisten en ik voel me vertrouwd. Ik kom hier daarom iedere dag! Ik vind het hier gezellig. Deze mensen zijn mijn familie, ze zijn belangrijk voor me. Sowieso kom ik hier iedere dag met de post. Veel is reclame! Dan lachen ze me uit, dat ik dacht dat het belangrijk was.”

Nooit meer weg uit Nijmegen

“Ik vind Nijmegen erg leuk. Het is zo’n mooie stad. Hele goede mensen, en ik kreeg snel een woning en de hulp. Al het water hier vind ik prachtig. Zomerfeesten is fantastisch, samen met de vierdaagse. Heel de wereld komt hier lopen, van alle landen met alle soorten muziek. Dan voel ik me hier thuis. Daarom wil ik nooit weg hier.”