‘8 maanden moeten wachten…’


Samen met beleidsmedewerker Ans ga ik op bezoek bij meneer Lit (77).  Meneer heeft een niet-aangeboren hersenletsel opgelopen toen hij op de laatste zondag van 2013 met zijn scooter zonder helm aan het rijden was. ’s Nachts had het gevroren en meneer denkt dat hij daarom in de ochtend tegen een paaltje is gereden. Door de traumahelikopter is hij afgevoerd en vervolgens heeft meneer een lange tijd moeten revalideren in de Sint Maartenskliniek. ‘De vrouw die 112 heeft gebeld ben ik erg dankbaar, maar ik heb haar nooit persoonlijk kunnen bedanken omdat ik niet weet wie het is. Tot de dag van vandaag heb ik haar nog niet getroffen.’

Aanvraag scootmobiel
Door het ernstige ongeluk kon meneer niet goed meer lopen. Zijn dochter en hij besloten een beroep te doen op de WMO en een scootmobiel aan te vragen. Drie keer heeft zijn behulpzame dochter een brief geschreven naar de gemeente met de vraag of meneer een scootmobiel kon krijgen. Maar dit verzoek werd, volgens meneer, steeds niet in behandeling genomen.Toen heeft zijn dochter gezegd dat hij een scootmobiel moest huren, omdat ze het niet voor elkaar kon krijgen. ‘Het huren van een scootmobiel kost €100 in de maand. Dat had ik niet lang volgehouden’, zegt meneer met een lach.

Ik heb 8 maanden moeten wachten, zegt meneer, voordat hij eindelijk bij de gemeente op gesprek mocht komen. ‘Ik zeg: hier staat de man die zo’n scootmobiel nodig heeft, maar hij krijgt hem niet!’, vertelt meneer. Hij vindt dat er een grote fout gemaakt is bij de gemeente in de afhandeling van de aanvraag van zijn scootmobiel. ‘k kan tientallen schuren opnoemen waar zo’n ding in de schuur staat, waar hij er niet uitkomt’, zegt meneer. ‘Nu heb ik mijn zegje gedaan, nu ga ik naar huis’. Veertien dagen later werd de scootmobiel bij meneer thuis bezorgd. Nu de scootmobiel er eindelijk is gebruikt hij deze naar tevredenheid. ‘De huishoudelijke hulp komt vandaag tot 11.00 uur en om 12.00 uur ben ik weg met mijn scootmobiel, de stad in!’. De scootmobiel zit als gegoten, laat meneer ons weten.

Huishoudelijk hulp
Daarnaast krijgt meneer via de WMO ondersteuning in de vorm van huishoudelijk hulp. Meneer is erg tevreden over de dames van de huishoudelijke hulp, ze leveren goed werk.  Hij krijgt twee uur per week hulp, maar het liefst zou hij drie uur per week hulp krijgen omdat er vaak zaken blijven liggen zoals strijkwerk of ramen zemen. Overigens kunnen de dames van de huishoudelijke hulp hier niks aan doen, zij werken hard maar hebben te weinig tijd.

’s Morgens is meneer ‘kei vroeg’ wakker, zoals hij zelf zegt. Een hele actieve man van 77 jaar die wekelijks naar de kaartclub gaat en in het buurthuis met veel bekenden zijn avondmaal eet. Toch heeft meneer veel in moeten leveren en daarom gaat hij overdag vaak even rusten. ‘Als ik aan het eind van de dag moe word en jullie zouden achter mij lopen, zouden jullie tegen elkaar zeggen: die man is in het café geweest,’ lacht hij.

Een kopje cappuccino
Als Ans aan meneer vraagt of hij nog idealen heeft zegt meneer: ‘Ja, ik wil graag leuke dingen blijven doen, maar het is lastig. Ik heb moeilijkheden met slikken en daar heb ik middelen voor.’ Helaas worden deze niet vergoed en zijn de kosten voor meneer €100 per maand. Hij gaat graag de stad in om een kopje cappuccino te drinken bij de Mac Donalds, maar dit gaat helaas financieel niet altijd meer. Dit zou hij graag anders zien. Verder is het een erg optimistische man die zich jong en fit voelt.

*Meneer Lit is een verzonnen naam, om privacy redenen.

Nijmegen: juli 2017

Auteur: Eline van Haren