‘Dankzij de hulp die wij er nu bij krijgen is het ons gelukt’


Samen met Carlijn en Mireille (beleidsmedewerkers gemeente Nijmegen) sta ik (student maatschappelijk werk en dienstverlening HAN) op de stoep bij Tom Bakker (18) en zijn moeder Ria. Tom heeft autisme en krijgt van daaruit ondersteuning vanuit de gemeente in het kader van jeugdhulp. Tom woont met zijn moeder in een mooie tussenwoning in Nijmegen-Oud-West. Het is warm deze dag en mevrouw biedt ons direct een koud drankje aan. We hebben plaatsgenomen aan de keuken tafel en raken in gesprek met moeder en zoon.

De overgang van jeugd hulpverlening naar volwassen hulpverlening
Volgens Ria is het proces positief verlopen toen Tom weer thuis kwam wonen. Tom is namelijk 3 jaar opgenomen geweest in instellingen voor jongeren met autisme. Het eerste jaar bij Julies in Barendrecht en daarna twee jaar in het Leo Kannerhuis in Nijmegen. Tom zat in een ‘leer- en leefgroep’ voor een langdurige behandeling. Toen Tom klaar was met zijn behandeling kwam hij weer thuis wonen in Nijmegen. Het Leo Kannerhuis had geadviseerd dat er wel genoeg hulp moest komen voor Tom om thuis te kunnen wonen. Ria heeft toen contact gezocht met het sociaal wijkteam. De samenwerking met het sociaal wijkteam pakte zeer positief uit volgens Ria. De zorg kon nu veel meer bij moeder en zoon thuis plaatsvinden. “Omdat je juist in de thuissituatie tegen dingen aan loopt” vertelt Ria. Vanuit de WMO jeugdbegeleiding komt er één keer in de week een ambulant begeleider langs van de organisatie bureau Backpackers. De begeleider en Tom koken dan bijvoorbeeld samen om aan zijn zelfstandigheid te werken. Ook met het eten zit deze begeleider erbij. Vaak komen dan de wat moeilijkere gesprekken aan bod en fungeert de hulpverlener als een soort gezinscoach. “Dat is heel fijn geregeld, precies gericht wat onze vraag is en dat vind ik wel erg prettig” vertelt Ria.

De band tussen moeder en zoon
Ik zie een mooie vertrouwensband tussen moeder en zoon. Het is een lange weg die ze beide hebben bewandeld in het proces van Tom. Vroeger had Tom nog veel nodig van zijn moeder, maar nu kan hij veel dingen zelf. “Je gaat soms ook wel eens twee dagen weg maar dat had je vroeger niet moeten doen” vertelt Tom. “Ik ben langzaam ook dingen gaan oefenen met Tom”  zo geeft Ria aan. Het zijn kleine en bewuste stapjes die nodig zijn om met de situatie om te gaan. “Ik heb altijd zorgen om Tom gehad en ik kan dat nu een beetje loslaten”.  Een doel wat Tom heeft opgesteld met zijn ambulant begeleider is: dat hij minder nadenkt over wat zijn moeder ervan vindt. Tom kan nu zelf keuzes maken en hoeft niet alles meer aan zijn moeder te vragen. Het zijn allemaal kleine stapjes in het proces tussen moeder en zoon.

Toekomst dromen
Tom zit in zijn laatste jaar van het voortgezet onderwijs. Als hij zijn diploma heeft wil Tom naar de theaterschool om acteur te worden. Hij wil deze opleiding gaan volgen in Arnhem of Den Bosch en voor beide scholen is hij al aangenomen. “ik heb hier zin in”  vertelt hij. Op de school gaat hij ook heel veel nieuwe mensen ontmoeten en daar verheugd hij zich op. “Dankzij de hulp die wij er nu bij krijgen is het ons gelukt”  geeft Ria aan. Tom ziet zijn toekomst in Den Bosch wel zitten en hij weet heel goed wat voor hem het beste is. Het liefst wil hij daar op zichzelf gaan wonen, maar wanneer dat weet hij nog niet. Begeleid wonen, zo geeft Tom aan, gaat het niet meer worden. Dit wil hij niet meer, dan blijft hij liever nog een tijdje thuis wonen om zichzelf te ontwikkelen, om van daaruit de stap te maken om op zichzelf te gaan wonen. Dit is de volgende uitdaging waar Tom aan gaat werken. Ook heeft Tom ambities om na de theaterschool nog verder te gaan studeren op het HBO.

*Tom en Ria Bakker zijn verzonnen namen, wegens privacy redenen.

Nijmegen,  20 juni 2017

Auteur: Nick Deussen