‘Ik leef van dag tot dag en van onderzoek naar onderzoek’


Op een regenachtige woensdagmiddag kom ik aan bij Daniella. Ik ga samen op bezoek met Leonie, beleidsmedewerker bij de Gemeente Nijmegen. Leonie is verdwaald waardoor we allebei doorweekt van de regen bij Daniella op stoep staan. We worden hartelijk ontvangen met een glaasje water en al snel begint Daniella haar verhaal. Daniella is moeder van een dochter van zeventien jaar en worstelt met de vreselijke ziekte kanker.

Ongeneeslijk maar toch zo positief!
Vorig jaar is er bij Daniella borstkanker geconstateerd wat uitgezaaid is naar haar beide longen. Hiervoor heeft ze zware chemotherapie gehad. Ondanks dat de chemotherapie is aangeslagen is de prognose niet goed, Daniella is ongeneeslijk ziek. De chemotherapie heeft veel weg kunnen halen, maar niet alles. Momenteel krijgt Daniella hormoontherapie, ze slikt elke dag medicijnen om de verdere groei van kankercellen onder controle te houden. De artsen kunnen haar geen precieze indicatie geven van hoelang ze nog te leven heeft. “Ik heb heel wat gejankt, gevloekt en geschreeuwd, allerlei emoties door elkaar gevoeld. Maar ik ben nu  op een punt in mijn leven waarin ik berust, dat ik denk ik wil het niet, maar het is nou eenmaal zo en ik maak er het beste van zolang ik dat nog kan.” Zo vertelt Daniella heel sterk in het gesprek. Ze is een vrouw die zich niet uit het veld laat slaan door deze verschrikkelijke ziekte, staat heel positief in het leven en probeert nog zoveel mogelijk dingen te doen die ze nog kan. Ze probeert drie keer in de week te gaan zwemmen, wandelt elke dag met de hondjes en is laatst een avondje uiteten geweest met als afsluiter de musical The Lion King met haar moeder en haar dochter. Van deze momenten geniet ze dan ook optimaal. “Ik zou mezelf en de mensen om mij heen te kort doen als ik alleen maar ga zitten janken, ga zitten vloeken en negatief ga zitten doen. Met een rechte rug ga ik er iets van maken zolang ik nog heb. Ik ga niet nu al bezig zijn met het einde. Ik leef van dag tot dag en van onderzoek naar onderzoek.”

WMO Thuishulp
Daniella ontvangt via de WMO thuishulp voor de huishoudelijke taken waar zij zelf de energie niet meer voor heeft. Ze heeft zelf concrete afspraken gemaakt met haar thuishulp, wat voor haar het belangrijkste is dat de thuishulp doet. Daniella vindt het belangrijk om de dingen die ze zelf nog kan, ook daadwerkelijk zelf nog te doen. Zoals bijvoorbeeld de was ophangen en opvouwen en het bed opmaken.  Daniella is heel erg blij met de thuishulp die ze nu heeft. Ze heeft er alleen maar lovende worden over. “Het is echt een schat de hulp die ik nu heb. Ze vindt het werk leuk en zodra ze de deur uitloopt, is het schoon in huis en ruikt het ook weer heerlijk fris.” Dit is wel eens anders geweest. Over haar vorige  hulp was Daniella niet tevreden. Ze had het gevoel dat de thuishulp geen plezier had in het werk. Dit was voor haar een erg onprettige ervaring. Danielle heeft dit destijds aangegeven bij de desbetreffende organisatie, ze kreeg te horen dat er op dit moment geen andere thuishulp beschikbaar was en hier liet ze het dan ook maar bij, want dat begreep ze en ze had de energie ook niet om er tegenin te gaan. Toen het wel erg lang duurde voor er een nieuwe thuishulp beschikbaar kwam, heeft de moeder van Daniella ingegrepen. Ditmaal was alles in twee weken geregeld en kreeg Daniella de geweldige thuishulp die ze op de dag van vandaag nog steeds heeft.

Tweelingen
Een tijdje geleden heeft Daniella een ACT-training gevolgd in het ziekenhuis. Deze training heeft haar geholpen om anders in het leven te staan. Één metafoor heeft haar aan het denken gezet. “Het is mooi weer, de zon schijnt en een identieke tweeling is samen op het strand aan het spelen. Ze zitten allebei in het water, wanneer er een golf aankomt denkt de ene tweelingzus oh nee, nu ga ik verdrinken en de andere denkt, oh leuk, dan kan  ik nog meer spelen.” De vraag is welke van de twee zich het gelukkigst zal voelen? Diegene die gelijk begint te na te denken over de mogelijk negatieve of de zus die het gevaar niet inziet en gewoon aan het genieten is. Jouw manier van denken kan bepalen hoe jij je voelt. Daniella merkt dat ze hierdoor anders heeft toegeleefd naar de uitslag van haar laatste CT-scan. ”Voorheen vrat ik mezelf de hele week op en was ik heel zenuwachtig voor de uitslag, tegenwoordig maak ik mij er niet meer zo druk om. Waarom zou ik mijn hele week hierdoor laten beïnvloeden, terwijl de uitslag misschien wel goed is, dan heb ik mij de hele week druk gemaakt om niks. Ik ga mij pas druk maken wanneer de dokter mij zegt dat de uitslag niet goed is.”

*Op verzoek van Daniella is haar eigen naam gebruikt in deze blog.

Nijmegen, juli 2017

Auteur: Emy Cobussen