Intercom aan een koord


Beleidsmedewerker Evelien en ik als student van de HAN in Nijmegen hebben elkaar net ontmoet, en staan voor de deur van mevrouw De Wit. We horen de deurbel gaan, en kijken naar de trap die achter de deur staat. Boven ons gaat er een raam open. ‘Goedemorgen’, horen wij boven ons vandaan komen. Er staat een opgewekte en goedgebekte vrouw in het raam. ‘Ik ben van mijn fiets gevallen dus ik kan de trap niet af. Maak de deur maar even zelf open.’ Terwijl ze dit uit het raam roept, laat ze langzaam een sleutelbos aan een kleurrijk zelf gehaakt koord naar beneden zakken.

Fit en sportief
Mevrouw de Wit begint meteen over de val van haar fiets afgelopen week. Ze draagt een mitella, heeft een blauwe knie en een blauwe elleboog. ‘Mijn leven ziet er momenteel even niet zo leuk uit’ . Begint ze. Maar al gauw slaat deze negatieve ervaring om in een vrolijk en passievol verhaal over haar hobby: ‘Fietsen’. We krijgen fotoboeken te zien waarin de vele jaren aan fietsvakanties staan vastgelegd. ‘Dus u bent erg sportief’? vraagt Evelien bij het zien van alle fotoboeken. Mevrouw antwoord hierop door een enorme lijst aan sporten op te noemen, die ze allemaal heeft gedaan. Een lijst van 7 sporten, van zwemmen tot tafeltennis, waar ze nu nog steeds actief in is. Ook verteld ze trots dat ze maar liefst 4 keer de Nijmeegse vierdaagse heeft uitgelopen, waarvan de laatste keer met een leeftijd van 70 jaar oud.

Zichzelf weg gecijferd voor de zorg van haar man
Na al deze passievolle verhalen over de fietsvakanties met haar man, vragen Evelien en ik ons hetzelfde af: ‘Waar is uw man nu?’ Ze vertelt over de ziekte van haar man. Hij heeft Alzheimer. Het is nu zo ver gevorderd dat hij in een verpleeghuis woont, en niet meer bij mevrouw in huis. Wat ze heel erg vindt. Ze heeft in het beginstadium van zijn ziekte alles voor hem gedaan, en hem altijd verzorgd. Ten koste van haarzelf. In de tijd dat ze haar man verzorgd heeft, heeft ze zelf met o.a. drie TIA’s, een hartinfarct en een bloedvatontsteking moeten kampen. ‘Het is een wonder dat ik er nog ben’, voegt mevrouw De Wit toe aan haar verhaal.

De hulp vanuit de gemeente
‘Over de WMO niets dan goeds, behalve de administratie die erbij komt kijken.’ Mevrouw heeft een bloedhekel aan de administratie, maar legt uit dat ze het goed kan en geen hulp nodig heeft bij de administratie. Al eerder was mij opgevallen dat er voor mij op tafel een Iphone en een Ipad naast elkaar lagen. ‘Ik kan ook goed internetbankieren’ zei ze trots. Alle moderne elektronica bevestigde de bewering van mevrouw De Wit.

‘In welke vorm heeft u eigenlijk gebruik gemaakt van de WMO?’ Vraagt Evelien nadat we gelachen hadden over het feit dat een mevrouw van 80 jaar oud een Iphone en een Ipad op tafel had. ‘Alleen nog huishoudelijke hulp, verder niet meer.’ Wel vertelt mevrouw De Wit dat ze tijdens haar ziekte een aanvraag heeft gedaan voor een intercom, en een traplift van haar woonkamer naar haar voordeur. Beide aanvragen zijn door de gemeente afgewezen, terwijl mevrouw echt niet zelfstandig met de trap naar beneden kan. ‘Ach, dan moet ik maar met mijn kont van de trap af’ zei ze lachend. Maar dat is voor een mevrouw van 80 jaar oud natuurlijk geen mogelijkheid. Dat zag ze zelf gelukkig ook in.

Ze is na de afwijzing niet bij de pakken neer gaan zitten, integendeel. Ze heeft zoals ze zelf zegt; ‘een zelfgemaakte intercom’ in gebruik. ‘Als de bel gaat kijk ik uit mijn raam, en als het een bekende is, of als ik iemand verwacht net als jullie laat ik de sleutel naar beneden zakken en kunnen ze zichzelf binnen laten’. Twee vliegen in een klap!

*Mevrouw de Wit is een verzonnen naam, om privacy redenen.

Nijmegen, juli 2017

Auteur: Milou Lange