‘Niemand geloofde mij, maar ik wist het zeker’


Ik ontmoet Lian, stagiair van de gemeente, in de straat van de vrouw waar wij op bezoek gaan. Nadat we elkaar hebben leren kennen en het een en ander hebben afgestemd lopen we naar de voordeur van mevrouw Smit. Door de intercom klinkt een vriendelijke stem, met een overduidelijk accent. We mogen doorlopen naar de tweede etage, waar ze ons opwacht.

Intensieve hulp voor autistische zoon
Mevrouw Smit ontvangt ons in een knus appartement midden in het centrum van Nijmegen. Ze is erg gastvrij en laat ons weten dat ze open staat voor het gesprek. Mevrouw komt oorspronkelijk uit Colombia en vertelt ons dat ze soms moeite heeft met het verstaan van de Nederlandse taal. Wij geven aan rustig te zullen praten.

Ze begint het verhaal met haar zoon, die bij haar in het appartement woont. Ze vertelt ons dat haar zoon, van 16 jaar oud, autisme en een verstandelijke handicap heeft. Hij heeft dan ook intensieve hulp en verzorging nodig. Wij zijn benieuwd wat deze intensieve zorg inhoudt, en vragen mevrouw Smit waar deze intensieve zorg uit bestaat. ‘Ik help hem met alles. ‘s Ochtends maak ik hem wakker en dan maken we samen ontbijt. Daarna help ik hem met douchen, haren kammen, veters strikken en zijn kleding aan doen’. De taxi haalt hem op en brengt hem naar school.

‘Niemand geloofde mij, maar ik wist het zeker’
Mevrouw Smit vertelde dat ze al heel vroeg wist dat haar kind anders was. ‘Toen hij nog geen jaar oud was merkte ik het al’. Ze vroeg Nederlandse artsen om hulp, maar waren het niet met mevrouw Smit eens.  Ze sprak de taal destijds niet goed, en wist niet waar ze verder nog aan kon kloppen om hulp voor haar zoon te krijgen.

‘Toen hij vier jaar oud was ben ik naar mijn moeder in New York gegaan en ben ik daar naar een kinderneuroloog gegaan, hij zei dat er duidelijk iets aan de hand was met mijn kind.’ Deze neuroloog heeft uiteindelijk contact gehad met Nederlandse artsen, waarna haar zoon hier in Nederland toch terecht kon voor hulp.

Rust in de toekomst.
Meerdere keren in het gesprek geeft mevrouw Smit aan dat ze bijna geen tijd voor haarzelf heeft, omdat al die tijd haar zoontje alle aandacht van haar nodig heeft. De paar vriendschappen die ze had, zijn verwaterd, doordat mevrouw Smit simpelweg geen tijd heeft gehad om deze vriendschappen te onderhouden. Nagenoeg al haar familie woont nog in Colombia waardoor ze hier een beperkt sociaal netwerk heeft.

Inmiddels is ze bezig met een eigen plek voor haar zoon. Over twee jaar zal hij in een huis komen te wonen met 24-uurs begeleiding voor autistische jongeren met een verstandelijke handicap. Ze fantaseert over wat ze dan allemaal met haar vrije tijd kan gaan doen. Het eerste wat ze benoemd, is dat ze haar zoon elke dag op gaat zoeken. Daarnaast wil ze een netwerk op gaan bouwen en nog meer genieten van haar leven dan dat ze nu al doet, maar dan met een hoop rust.

*Wegens de privacy van mevrouw noemen we haar mevrouw Smit.

Nijmegen, juli 2017

Auteur: Milou Lange