‘Ook professionals accepteren mij niet’


Beleidsmedewerker Henk en ik als student van de HAN in Nijmegen hebben elkaar net de hand geschud voor het pand. Door de intercom klinkt een vriendelijke vrouw die ons verwelkomt in haar knusse kamer.

Beschermd wonen
Bij Diana is PDD-NOS vastgesteld toen zij 16 jaar oud was, zo vertelt ze. Neytiri heeft ook te kampen met een dwangstoornis en is om deze redenen beschermd gaan wonen. Ze geeft aan de eerste 5 jaar hier best prettig te hebben gewoond doordat ze over sociale vaardigheden beschikt en goed met de groep op kon schieten. Dit veranderde volgens Neytiri doordat er een nieuwe jongen op de groep kwam wonen. Hij heeft haar regelmatig uitgescholden zo vertelt ze. Nadat ze hierop reageerde en dit heeft aangekaart bij de begeleiding is besloten dat ze overgeplaatst zou worden. Dit is ook gebeurd. Ze was het niet eens met de overplaatsing en heeft een klacht ingediend.  Ook bij de klachtencommissie hebben ze haar niet gehoord en begrepen, zo geeft ze aan. ‘Ze zeiden dat ik geen bewijs heb en dus geen poot heb om op te staan.’

Transgender
Neytiri is geboren als man gaat inmiddels als vrouw door het leven. Ze geeft aan dat de ‘transgender stempel’ toch niet op haar gedrukt kan worden. ‘Al sinds de geboorte ben ik anders. Ik ben niet specifiek een man of vrouw. Of homo of hetero. Maar mensen in deze maatschappij willen dat je hier in een keuze maakt’ geeft ze aan. Tijdens het gesprek wat we met haar hebben blijft Neytiri noemen dat ze het gevoel heeft dat de zorginstelling het feit dat zij transgender is niet accepteert. Wij vragen haar een voorbeeld te noemen waaruit dat blijkt. ‘Ik vond een jongen leuk op de groep, dat heb ik ook besproken met mijn begeleiders. Mijn begeleider zei letterlijk tegen mij: je kan niet van hem verwachten dat hij ook homo is, hij is hetero. Dat zeggen ze terwijl ik gewoon officieel vrouw ben. Ze accepteren het gewoon niet.’ Neytiri geeft aan dat dit een erg moeizame en eenzame strijd is om haar begeleiders ervan te overtuigen dat dit nou eenmaal is wie zij is. ‘Ik ben geboren met vrouwelijk ontwikkelde hersens. Hoe moeilijk is dat nou om te begrijpen! Dit is voor mij nooit een keuze geweest ik ben zo geboren’ vertelt ze.

‘Eindelijk een begeleider die me wel begreep’
Vijf jaar geleden had Neytiri een persoonlijk begeleider waarvan ze eindelijk het gevoel had dat deze begeleider haar wel begreep. De begeleider was zelf lesbisch en getrouwd met een vrouw. ‘Zij kent de situatie waar ik in zit, de rest niet’. Tot Neytiri’s verbazing werd het contract van deze vrouw niet verlengt en kwam er een nieuwe persoonlijk begeleider waarbij ze wederom het gevoel heeft niet begrepen te worden. Ze is nog in gesprek gegaan met de professionals met de vraag waarom haar contract niet verlengd werd, maar hier was helaas niets meer in mogelijk. Dit is teleurstelling voor haar.

Op zichzelf aangewezen
Door de veranderingen in de zorg moet Neytiri binnenkort zelfstandig gaan wonen, zo vertelt ze. ‘Ik weet niet hoe ik dat moet gaan doen’. Ze  noemt dat ze weinig steun heeft van haar netwerk, ze vertelt zelf dat ze doordat ze uit is gekomen voor haar transgender situatie veel mensen om zich heen is verloren. Zij hebben haar laten vallen. ‘Ik heb echt geen sociaal leven meer, maar hier zeggen gewoon: zoek het verder maar zelf uit. En dat noemen ze dan hulpverleners…’